Programma 2012 in de maak!
november 23rd, 2011 | 
Author: Nieuw voor 2012 in Spanje is de introductie van onze “Experience Holidays”. Wij maken 4 reizen van drie weken waarbij u op kunt opstappen in diverse grote havens zoals Valencia, Alicante, Palma de Mallorca en Malaga. Dit maakt het aanvliegen zeer flexibel en geeft u de mogelijkheid een ware ontdekkingstocht te beleven. U kunt, naar gelang uw interesse en mogelijkheden, 1,2 of de volle drie weken meezeilen en het optimale gevoel van vrijheid ondervinden of een cursus doorlopen o.l.v. onze ervaren schipper.
Houdt u onze website in de gaten onder het onderwerp “Zeilen in Spanje” voor het schema dat binnenkort gepubliceerd gaat worden!
Ter voor bereiding op uw RYA diploma is Spanje, met haar milde klimaat, het hele jaar de perfecte locatie!
Posted in 
Sailing Marbella – Estepona – Marokko – Almeria – Mazarron 30 april 2011 – 8 may 2011 (Eric Magnusson)
Here is the story of the last sailing adventure with RYA Skipper Marco Neeteson from Moss Sailing:
We just came back from quite an adventure. As you know Marco really wanted to sail to Morocco. We were: Adem the Turk, strong and competent, Mechiel from Groningen the Netherlands, a really good sailor with a sweet tooth and then Leonie, also a very good sailor and myself. We boarded the boat in Marbella.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietI skippered the first day, navigating by coastal visuals and proceeded to bring us to the wrong port. It was a good port, everyone really liked it much more than they would have liked the correct port, but it was the wrong port. From then on I never heard the end of it until Adem and a Moroccan bodyguard met after which Marco forgot about me and started in on Adem. But more of that later.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietDay 2, bright and sunny with a 12 knot wind from the East. We depart from Estepona with the intention of sailing along the Spanish coast. The previous day Marco had received a weather report of SW winds up to 35 knots. The new weather report from Estepona that morning was East winds 12-15 knots, thus no 35 knot winds. So Marco says “let’s sail to Morocco!” Leonie and Adem had not yet gotten their sea legs and were feeling a bit under the weather and wanted to continue along the Spanish coast and so Marco did what all skippers do in a situation like that: he took a vote. The vote was 3 to 2 and so we sailed direction Morocco. Our destination would be Ceuta or Smir on the north Moroccan coast.As we neared the Straights of Gibraltar we saw and felt the big Atlantic swells. And suddenly there was a pod of Orcas and then dolphins, we even saw a sea turtle. There was so much fish and animal life coming in from the rich Atlantic waters.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietWe were moving across the Straights and then to the SW I saw a weather front moving in. It was moving in rapidly. I was on the helm and ordered the sails reefed. Everyone on deck was secured with a safety line. And then it hit, 35 knot winds with rain and as we managed to get through one squall a new one would appear from the SW and we were hit again and again and again.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietWe were getting some lee, not much, but at least some, from the Moroccan coast 15 to 20 miles to the SW of us. But the waves were getting increasingly bigger and now a decision needed to be made. If we wanted to reach Ceuta or Smir we would have to tack into the huge swell now coming through the Gibraltar Straights and with the 35 knot winds and the high seas it was doubtful that we would make any progress at all or we might even broach. We were all very wet, tired and with 2 seasick crew and we looked for another option. Mechiel plotted a course well to the South. It would mean an all nighter, a sail of 13 to 15 hours. We set watches for the night, 3 hours on and 3 hours off. The waves were huge and we were taking them on the starboard quarter which gave the boat a corkscrew motion, not very pleasant for Adem and Leonie. As the boat’s beam is 4 meters I was keeping a very sharp lookout for breaking waves since they could knock us flat. It would be a long night. The gas for the stove had run out and so we would have no hot drinks during the night. Our new destination was EL Jebha.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietEL Jebha is a fishing port, not an official entry port to Morocco, but we had a good excuse since we were more or less blown there against our wishes. You smell EL Jebha before you enter the harbor and we entered that morning at 07:00 hours ship’s time. We docked between the fishing boats and then we all went to sleep until 09:00 when we were wakened by officals coming aboard. EL Jebha is a small village and port and the locals are not used to having foreigners visiting. So we were not surprised in that there were no facilities, toilets or showers, for visiting boat crews. In the hills around EL Jebha “kief” (marijuana) is legally grown and perhaps that was the reason why suddenly there stood 2 young men in civilian clothes on the dock who offered to “help” us. Marco being of a trusting nature gladly accepted. From the gendarme in the village we received a plastic bag of fresh sardines and our bodyguard-fixers took the bag to a restaurant in the village and asked them to prepare a meal for us. A few hours later we ate sardines Moroccan style. Our bodyguard-fixers helped us with everything, getting us butane gas for the stove and fresh water. The only thing they could not help with was diesel fuel and we were low. I know the bodyguard-fixers were assigned to keep an eye on us and protect us when I insisted on leaving the group and just left going off on my own. The other crew later told me that when I had left they became somewhat agitated and shouted that I must stay with the group.
XML Bestand bestaat nietLater back at the boat Mechiel came to me and showed me a passport size photo, a mug shot of one of the bodyguards that he had found on his pillow. How did the bodyguard get aboard our boat without us knowing about it and why did he put his photo on Mechiel’s pillow? Mechiel seemed quite worried as he asked these questions. But then Adem said something he would regret for the remainder of the trip. He confessed that the bodyguard had given the photo to him and he had just dropped it in the cabin he shared with Mechiel. We all then concluded that the bodyguard had the” hots” for Adem and no matter what Adem would do to try to convince us of the contrary this view stuck for the remainder of the trip. Adem is a practicing Muslim which made his discomfort even worse to our delight.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietOur next destination was the port of AL-Hoceima approximately 12 hours sailing due East, except we had no wind and had to use the motor. Underway we swam in the cool sea from the stern. Dolphins appeared regularly swimming with the boat and because the sea was calm and clear we were able to see and photograph them deep under water. The motor suddenly coughed and stopped while we were under way and the fault turned out to be a clogged diesel fuel filter. The filter was replaced and excess air in the system purged and we were under way again.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietEntering the bay of AL-Hoceima after dark, Mechiel was at the bow as look-out, Leonie was at the helm and Adem was in the cockpit. Suddenly Adem shouted “there’s an island in front of us and we are going to hit it.” Mechiel on the bow shouted “there’s an island dead ahead!” And indeed you saw the lights along the shore suddenly ending, blocked by a large black mass, and then continuing on the other side. But the chart showed no island and when we double checked using the GPS the conclusion was that there was no island. We docked, cleared customs and immigration and went for a drink.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietThe next day we filled up with provisions, fresh fruit and vegetables and visited the souk. Marco the tourist, bought Moroccan dresses for his wife and daughters, dresses they will never wear. He knew it too but it seemed like a good idea at the time. We badly needed diesel fuel. In Morocco there is no fueling dock. Diesel fuel is sold in jerry cans and we finally managed to score some after much negotiation and patient waiting. We actually had to wait for hours and then when the deal was finally struck the jerry cans of fuel suddenly appeared stored under tarps in a small rowboat only a few meters away from us.
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietI was to skipper the boat for the crossing from Morocco to Spain with an in between stop at Isla de Alboran. This tiny island half way between Morocco and Spain has a total population of 2, a biologist studying the marine life and a soldier to protect the biologist. We left in the evening, this was to be a night trip. The wind was from the NE at 15 to 20 knots. The watches were again 3 hours on and 3 hours off. The wind increased to 25 and then to 30 knots and we were surfing. I had the radar on and spotted a blip on a collision course. I couldn’t get a visual and when I would change course so would they. Finally at 1,5 miles range I still had no visual and realized the other vessel was sailing without lights! Illegal immigrants from North Africa!
XML Bestand bestaat nietXML Bestand bestaat nietWith this wind and with this course we were going to miss Isla de Alboran, but then when you sail North you are eventually going to hit Spain and we were making 7-8 knots speed. Then there was a Pan Pan Pan call on the VHF “22 people in the sea.” With our current course and speed we would be in the area no sooner than 10 hours from now. But why a Pan Pan call? Certainly this is a “Mayday Mayday”: 22 people in the water is a “grave and imminent danger” situation. Through the night they kept on repeating the Pan Pan call and we were getting closer to the area by the hour. The wind was now a steady 30 knots and the seas were high and we had reefed both the main and the gib. As dawn broke I realized that they were doing a Pan Pan call because the people in the water were dead. The wind had dropped and we had started the motor. A Sea-Air Rescue helicopter appeared, circled us 3 times and then called us requesting we search for bodies along our course. Although the wind had died the seas were still high but everyone of us was on deck searching. We were quiet, no one said a word, everyone scanning the ocean, each one of us with his own thoughts. I spotted one body but with the high seas and the change of course to look for it we lost it. Next to us a boat pulled out the body of a baby girl. The boat that had capsized and sunk was full of illegal immigrants from Algeria. They had gone down in the same gale we had sailed through in the night.
I set a course for San José. We hadn’t eaten, we were tired and we all really needed a shower (there are no showers in Morocco ports) and so we decided to spend the day in San José despite the protests of Marco. After reaching port and docking our wind gauge measured winds gusting to 37 knots at the top of our mast. The wind was predicted to drop in the evening and so we would depart then and sail through the night to Mazarron.
XML Bestand bestaat nietRefreshed we left our berth at 18:00 hours. There was still quite a wind from the West blowing into the harbor. At the harbor entrance the motor stopped and we started to be blown into the harbor full of yachts! I quickly prepared the anchor and then we just stopped?? A line had snagged the propeller. We warped the boat to an adjacent dock and made fast. Marco knew that I was a diver but we had no equipment and now it was dark and the water was cold, I was tired and I was really hoping that he would not ask me to dive. But I had seen divers going out earlier in the day and saw that there was a diving school in the harbor. It was Saturday night and through one of the harbor employees they were contacted and one of the diving instructors with full equipment went down and cut the line from the propeller.
XML Bestand bestaat niet
We departed by motor, the wind having died. This last leg of our trip was relatively uneventful. From the 14 hours we only had wind for 1 hour. There were 2 more “ghost ships” without lights and early in the morning, just after mine and Leonie’s watch the motor stopped with a blocked fuel filter and we had to get out of our bunks after only half an hour of sleep since access to the engine was under our bunks. But we were hardened by now and we did not complain.
This was quite an adventure. We sailed 450 nautical miles in total including 40 night hours. It was absolutely fantastic and I loved every minute of it!
We zijn net terug van een heel avontuur. Zoals u weet wilde Marco echt varen naar Marokko. We waren: Adem de Turk, sterk en bekwaam, Mechiel uit Groningen Nederland, een echt goede zeiler met een zoete tand en vervolgens Leonie, ook een zeer goede zeiler en mijzelf. We aan boord gegaan in Marbella.
Ik was de schipper de eerste dag, het navigeren door kust visuals en begaf zich naar ons te brengen naar de verkeerde poort. Het was een goede haven, iedereen vond hem erg leuk veel meer dan ze zouden de juiste poort hebben gewild, maar het was de verkeerde poort. Vanaf dat moment ben ik nog nooit gehoord het einde van het tot Adem en een voldaan Marokkaanse bodyguard waarna Marco vergat mij en begon in de Adem. Maar meer daarover later.
Dag 2, helder en zonnig met een 12 knopen wind uit het Oosten. We vertrekken van Estepona met de bedoeling van het zeilen langs de Spaanse kust. De vorige dag Marco had een weerbericht van SW windstoten tot 35 knopen. Het nieuwe weer verslag van Estepona die ochtend was Oost-wind 12-15 knopen, dus geen 35 knopen wind. Dus Marco zegt: “laten we varen naar Marokko!” Leonie en Adem nog niet hadden gekregen hun zeebenen en werden gevoel een beetje onder het weer en wilde verder langs de Spaanse kust en dus Marco deed wat alle schippers doen in een situatie als die: nam hij een stemming. De stemming was 3 naar 2 en zo voeren we richting Marokko. Onze bestemming zou worden Ceuta of Smir in het noorden Marokkaanse coast.As we naderden de Straat van Gibraltar wij zagen en voelden de grote Atlantische zwelt. En plotseling was er een kudde orka’s en dan dolfijnen, we zagen zelfs een zeeschildpad. Er was zoveel vissen en dierlijk leven die vanuit het rijke deel van de Atlantische wateren.
We waren bewegen over de straat en vervolgens naar de SW zag ik een weer voor bewegende inch Het bewoog snel in. Ik was op het roer en liet de zeilen gereefd.Iedereen op het dek was beveiligd met een veiligheidslijn. En dan sloeg, 35 knopen wind met regen en als we erin geslaagd om via een rukwind een nieuwe zou blijken uit de SW en waren we opnieuw en opnieuw en opnieuw te raken.
We kregen een aantal Lee, niet veel, maar op zijn minst enige, van de Marokkaanse kust 15 tot 20 mijl naar het zuidwesten van ons. Maar de golven werden steeds steeds groter en nu een besluit moest worden gemaakt. Als we wilde bereiken Ceuta of Smir zouden we om overstag te gaan hebben in de enorme deining nu komt door de Gibraltar Straights en met de 35 knopen wind en de volle zee het twijfelachtig was dat we zouden geen vorderingen maken op alle of we misschien zelfs aansnijden.We waren allemaal erg nat, moe en met 2 zeeziek bemanning en keken we uit naar een andere optie. Mechiel uitgezet een cursus goed aan het Zuiden. Het zou betekenen dat een all nighter, een zeil van 13 tot 15 uur. Wij stellen horloges voor de nacht, 3 uur op en 3 uur af. De golven waren enorm en we waren met ze op de stuurboord kwartaal dat gaf de boot een kurkentrekker beweging, niet erg prettig voor Adem en Leonie. Als de boot balk is 4 meter was ik het bijhouden van een zeer scherpe uitkijk voor het breken van golven sinds ze konden kloppen ons plat. Het zou een lange nacht worden. Het gas voor de kachel was op en dus zouden we geen warme dranken hebben tijdens de nacht. Onze nieuwe bestemming was EL Jebha.
EL Jebha is een vissershaven, geen officiële toegangspoort naar Marokko, maar we hadden een goed excuus want we waren meer of minder opgeblazen er tegen onze wensen. Je ruikt EL Jebha voordat u de haven en gingen we die ochtend op het moment 07:00 uur het schip. We gedokt tussen de vissersboten en daarna gingen we allemaal in slaap tot 09:00 uur toen we werden gewekt door de officials komen aan boord. EL Jebha is een klein dorp en de haven en de bewoners zijn niet gewend om met buitenlanders te bezoeken. Dus we waren niet verrast dat er geen faciliteiten, toiletten of douches, voor een bezoek aan boot bemanningen. In de heuvels rond EL Jebha “KIEF” (marihuana) is juridisch gegroeid en misschien is dat de reden was waarom stond daar opeens 2 jonge mannen in burgerkleding op de kade, die aan de “help” ons. Marco welzijn van een vertrouwensrelatie de natuur graag aanvaard. Van de gendarme in het dorp kregen we een plastic zak met verse sardines en onze bodyguard-fixers nam de tas naar een restaurant in het dorp en vroeg hen om een maaltijd te bereiden voor ons. Een paar uur later zijn we aten sardines Marokkaanse stijl. Onze bodyguard-fixers hielp ons met alles, het krijgen van ons butaan gas voor de kachel en zoet water. Het enige wat ze konden het niet helpen met diesel was en we waren laag. Ik weet dat de bodyguard-fixers waren toegewezen aan een oogje houden op ons en ons te beschermen wanneer ik aangedrongen op het verlaten van de groep en net links afgaan op mijn eigen. De andere bemanningsleden vertelden mij later dat toen ik was vertrokken werden ze enigszins geagiteerd en schreeuwde dat ik moet blijven met de groep.
Later terug op de boot Mechiel kwam naar me toe en liet me een pasfoto, een mug shot van een van de lijfwachten die hij had gevonden op zijn kussen. Hoe heeft de bodyguard te krijgen aan boord van onze boot zonder ons te weten over en waarom heeft hij zijn foto op kussen Mechiel’s? Mechiel leek vrij ongerust, toen hij vroeg deze vragen. Maar toen Adem zei iets wat hij zou het betreuren voor de rest van de reis. Hij bekende dat de bodyguard had de foto om hem gegeven en hij had net liet hem in de cabine hij deelde met Mechiel. We hebben allemaal heeft vervolgens geconcludeerd dat de lijfwacht van de ‘hots’ voor Adem en ongeacht wat Adem zou doen om te proberen ons te overtuigen van het tegendeel deze visie vast te zitten voor de rest van de reis was. Adem is een praktiserend moslim, die zijn onbehagen maakte zelfs nog erger voor onze vreugde.
Onze volgende bestemming was de haven van AL-Hoceima ongeveer 12 uur varen naar het oosten, met uitzondering hadden we geen wind en moest de motor te gebruiken. Onderweg hebben we zwommen in de koele zee van de achtersteven.Dolfijnen verscheen regelmatig zwemmen met de boot en omdat de zee was kalm en duidelijk dat we in staat waren om te zien en te fotograferen ze diep onder water. De motor plotseling hoestte en gestopt toen we aan de gang en de fout bleek te zijn van een verstopt brandstoffilter diesel. Het filter is vervangen en de overtollige lucht in het systeem gespoeld en we waren weer op gang.
Het invoeren van de baai van AL-Hoceima in het donker, Mechiel was op de boeg als look-out, Leonie was aan het roer en Adem was in de cockpit. Plotseling Adem schreeuwde: “Er is een eiland voor ons en we gaan om het te raken.” Mechiel op de boeg riep “er is een eiland dode vooruit!” En inderdaad, je zag de lichten langs de kust plotseling eindigt, geblokkeerd door een grote zwarte massa, en vervolgens verder aan de andere kant. Maar de grafiek toonde geen eiland en toen we dubbel gecontroleerd met behulp van de GPS was de conclusie dat er geen eiland. We gedokt, ingeklaard en immigratie en ging voor een drankje.
De volgende dag hebben we opgevuld met bepalingen, verse groenten en fruit en een bezoek aan de souk. Marco de toeristische, kocht Marokkaanse jurken voor zijn vrouw en dochters, jurken zullen ze nooit dragen. Hij wist het ook, maar het leek een goed idee op het moment. We broodnodige diesel. In Marokko is er geen brandstof dock. Diesel wordt verkocht in jerrycans en we er eindelijk in geslaagd om te scoren wat na veel onderhandelingen en geduldig wachten. We eigenlijk moesten urenlang wachten en toen de deal uiteindelijk was de jerrycans brandstof plotseling opgeslagen onder zeil in een kleine roeiboot slechts een paar meter van ons vandaan geslagen.
Ik was naar de boot voor de overtocht van Marokko naar Spanje met een tussen stop bij Isla de Alboran schipper. Dit kleine eiland halverwege tussen Marokko en Spanje heeft een totale bevolking van 2, een bioloog het bestuderen van de mariene leven en een soldaat om de bioloog te beschermen. We vertrokken in de avond, dit was om een nacht reis. De wind kwam uit het noordoosten van 15 tot 20 knopen. De horloges werden weer 3 uur op en 3 uur af. De wind is toegenomen tot 25 en vervolgens naar 30 knopen en we waren surfen. Ik had de radar op en zag een blip op een ramkoers.Kon ik niet krijgen een visuele en toen ik zou natuurlijk zo veranderen zouden ze.Uiteindelijk op 1,5 mijl bereik ik nog steeds geen visuele had en realiseerde het andere schip was gaan varen zonder licht! Illegale immigranten uit Noord-Afrika!
Met deze wind en met deze cursus gingen we naar Isla de Alboran missen, maar dan als je gaat varen Noord u uiteindelijk moet gaan naar Spanje getroffen en we maakten 7-8 knopen snelheid. Dan was er een Pan Pan Pan beroep doen op de VHF “22 mensen in de zee.” Met onze huidige koers en snelheid zouden we in het gebied niet eerder dan 10 uur vanaf nu. Maar waarom een Pan Pan bellen? Zeker is dit een “Mayday Mayday ‘: 22 mensen in het water is een” ernstig en dreigend gevaar “situatie. Door de nacht zijn ze blijven het herhalen van de Pan Pan bellen en waren we dichter bij de oppervlakte per uur. De wind was nu een constante 30 knopen en de zee was hoog en we hadden gereefd zowel de hoofd-en GIB. Als de dageraad brak realiseerde ik me dat ze een Pan Pan oproep te doen omdat de mensen in het water dood waren. De wind had laten vallen en we hadden startte de motor. A Sea-Air Rescue helikopter verscheen, omcirkeld ons 3 keer en dan belde ons verzoek gaan we op zoek voor de organen langs onze cursus. Hoewel de wind was de zee nog steeds hoog, maar iedereen van ons was op het dek te zoeken. We waren rustig, niemand zei een woord, iedereen de oceaan scannen, ieder van ons met zijn eigen gedachten. Ik zag een lichaam, maar met de volle zee en de verandering van de cursus om te zoeken naar deze hebben we verloren. Naast ons een boot haalde het lichaam van een baby meisje. De boot die was gekapseisd en gezonken was vol van illegale immigranten uit Algerije. Ze hadden gedaald in dezelfde storm hadden we zeilde door in de nacht.
Stel ik een cursus voor San Jose. We hadden nog niet gegeten, we moe waren en we allemaal echt nodig een douche (er zijn geen douches in Marokko poorten) en dus besloten we om de dag in San Jose doorbrengen, ondanks de protesten van Marco.Na het bereiken van de haven en docking onze windmeter gemeten winden windvlagen tot 37 knopen op de top van onze mast. De wind was voorspeld te laten vallen in de avond en dus zouden we dan vertrekken en varen door de nacht naar Mazarron.
Opgefrist vertrokken we onze ligplaats om 18:00 uur. Er was nog een heel wind uit het westen waait in de haven. Bij de haveningang de motor gestopt en we begonnen te worden geblazen in de haven vol met jachten! Ik snel bereid het anker en dan kunnen we net gestopt? Een lijn had knellen de propeller. We kromgetrokken de boot naar een nabijgelegen dock en maakte snel. Marco wist dat ik een duiker, maar we hadden geen apparatuur en nu was het donker en het water was koud, ik was moe en ik was echt de hoop dat hij me niet zou vragen om te duiken. Maar ik had gezien duikers gaan eerder op de dag en zag dat er een duikschool in de haven. Het was zaterdagavond en door een van de haven werknemers die zij werden benaderd en een van de duikinstructeurs met volledige uitrusting ging naar beneden en snijd de lijn van de propeller.
We vertrokken door een motor, de wind die is overleden. Deze laatste etappe van onze reis was betrekkelijk rustig. Van de 14 uren hadden we alleen de wind gedurende 1 uur. Er waren nog 2 “spookschepen” zonder verlichting en vroeg in de ochtend, net na mij en Leonie’s kijken naar de motor gestopt met een geblokkeerd brandstoffilter en we moesten weg uit onze kooien na slechts een half uur van de slaap, aangezien de toegang tot de motor werd onder onze kooien. Maar we waren gehard door nu en we hebben niet te klagen.
Dit was nogal een avontuur. We 450 nautische mijlen gezeild in totaal waaronder 40 nachtelijke uren. Het was absoluut fantastisch en ik hield van elke minuut!
Nieuw Blog Moss Sailing
Hallo zeilvrienden!
Het nieuwe blog van Moss Sailing is een feit. Er moet hier en daar nog wel wat aan gebeuren maar toch!
Wij gaan op dit blog reisverhalen plaatsen, ons cursusaanbod toelichten en diverse andere zeilen gerelateerde artikelen plaatsen. Uiteraard is uw commentaar van harte welkom op de diverse artikelen!
Aangezien het een onmogelijke zaak is alle verhalen constant in 2 talen te publiceren gaan we gebruik maken van een vertaalmachine, de ene keer van Ned naar Eng en de andere keer van Eng naar Ned. Af en toe levert dit wel wat rare zinsvorming op maar we doen ons best!
Als laatste: Alle reisverhalen zijn geschreven op persoonlijke titel en voor eigen verantwoordelijkheid!
Veel plezier!
Marco en Wim
Moss Sailing
Hello sailing friends!
The new blog from Moss Sailing is a fact. There must be something here and there to be done yet!
We write on this blog travelstories, explain our course offerings and various other sailing related articles. Obviously your comments are welcome on the various articles!
Since it is an impossible thing constantly all the stories published in two languages, we use a translator, one time from Ned to Eng and other time from Eng to Ned. Occasionally this results in sometimes strange grammatical information but we do our best!
Last but not least: All stories are written under the responsibility of the writer himself!
Have fun!
Marco and Wim
Moss Sailing